R-go

Nareszcie… Po przeszło tygodniu długiego oczekiwania, w łapy wpadł mi cuchnący nowością zestaw przenośnego Guitar Hero. Krótka chwila zabawy ze śrubokrętem (do zestawu dołączony jest adapter dla posiadaczy DS Classic) i już grip siedzi wygodnie w drugim slocie konsolki. Rzep zapięty, “kostka” w łapie… Odpalamy!

Jako, że po raz pierwszy dane mi było szarpać struny w Guitar Hero, pomimo wyboru najniższego z możliwych poziomów trudności, pierwsze piosenki dosłownie wgniotły mnie w podłogę. To znaczy - oczywiście zaliczyłem każdy za pierwszym razem (na “Easy” trzeba naprawdę się napracować, by koncert zakończyć niepowodzeniem), jednak wynik rzędu 70% bynajmniej nie wywoływał u mnie poczucia dumy. Jednak nie to stanowiło główny problem (w końcu “trening czyni mistrza”…). Otóż - po pewnym czasie poczułem, że ręka nieco mi zdrętwiała. Postanowiłem więc zastosować się do zaleceń producentów (już od momentu uruchomienia, gra atakuje nas wszelkiego rodzaju informacjami czy ostrzeżeniami) i zrobić krótką przerwę w zabawie. I tu zacząłem dopiero odkrywać mankamenty gripa, który z najlepszego przyjaciela zaczął przeobrażać się w oprawcę dla mnie i mojego nadgarstka. Ok, przesadzam… Ale nie zmienia to faktu, że w Guitar Hero: On Tour zdecydowanie nie gra się komfortowo.

Prawie niczym średniowieczne narzędzie tortur…

Ból w przypadku pierwotnej wersji DSa jest naprawdę silny (jak pragnę zdrowia - w życiu grając, nie doświadczyłem gorszego), a wynika to po prostu z konieczności utrzymywania wielce nienaturalnej pozycji nadgarstka. Po prostu - by widzieć nie przekrzywiony obraz, gracz cały czas zmuszony jest dzierżyć konsolkę od dołu wewnętrzną stroną dłoni i jednocześnie utrzymywać kąt rzędu 100-110 stopni pomiędzy ręką a nadgarstkiem. Proste? To teraz spróbujcie wytrzymać tak chociaż pół godziny…

Narzekam tak i narzekam, jednak trzeba też przyznać, że grip to kawał dobrego ustrojstwa (tylko może nie do końca przemyślanego). Sprawia solidne wrażenie, pewnie siedzi w slocie (choć słyszałem, że w wersji Lite - w związku z krótszym adapterem, “gitarka” lubi się wyśliznąć…), a do tego można ją nieco “uwłaszczyć” dzięki w pełni wymiennym nakładkom (ot, otwieramy klapkę, wyciągamy papierek i już mamy miejsce na uprzednio wydrukowany i wycięty skin). W dodatku sama gra jest naprawdę świetna i warta (sprowadzania z) zachodu!